Zwarte thee is geen theevariant. Alle thee komt van dezelfde plant, de theeplant (camilla sinensis). Hun benaming komt door één enkel fenomeen: oxidatie. Hoewel er veel gesproken wordt over fermentatie, is deze term onjuist.Zwarte thee is dus geoxideerde thee dankzij een zeer specifiek proces.
Oxidatie (of fermentatie) van zwarte thee
De productie van zwarte thee kent twee methoden. Het orthodoxe proces, dat zijn tijd neemt en verschillende stappen vereist om hoogwaardige zwarte thee te verkrijgen. Dit wordt veel toegepast in China en India.Beter van smaak, maar ook voor de gezondheid, zijn dit de theesoorten die u moet verkiezen.
De CTC-methode is erop gericht de productie te optimaliseren. Dit kan zwarte thee van meer of mindere kwaliteit opleveren.Wees dus voorzichtig met de herkomst en geef de voorkeur aan thee uit bekende provincies: Yunnan, Keemun, enz.
Oxidatie van zwarte thee: klassieke methode
Het traditionele proces voor de productie van zwarte thee verloopt in verschillende stappen (net als bij andere theesoorten).
Het verwelken
Direct na de oogst worden de theebladeren gedroogd, totdat hun vochtgehalte met de helft is verminderd. Hiervoor worden roosters gebruikt waarop de bladeren worden uitgespreid en wordt er lucht ingeblazen op een temperatuur van 25 graden. De bladeren worden natuurlijk regelmatig omgedraaid en bewogen. Deze stap duurt ongeveer 24 uur.
Het rollen van theebladeren
Hier worden de theebladeren "gerold", met als doel de essentiële oliën te extraheren. Hoewel deze bewerking nu door een machine wordt uitgevoerd, worden sommige grote theesoorten nog steeds met de hand gerold. Dit zijn theesoorten van zeer hoge kwaliteit.
De oxidatie
Dit is de belangrijkste en meest gecontroleerde stap, van het verwelken tot het rollen. Oxidatie vindt plaats wanneer de polyfenolen in contact komen met de lucht. Het is hetzelfde fenomeen als bij appels of avocado's. Deze polyfenolen worden normaal gesproken beschermd door vacuolen, behalve wanneer er een "breuk" is. Het chlorofyl ondergaat ook een transformatie, waardoor de pigmentatie van de theebladeren verandert. Hoe meer een thee geoxideerd is, hoe zwarter hij wordt.
Het fixeren van de oxidatie
Laatste stap van het proces, het fixeren bestaat uit het stoppen van de oxidatie. De methode is eenvoudig. De theebladeren worden blootgesteld aan een warmtebron, min of meer lang. Zodra de oxidatie is gestopt, is de zwarte thee verpakt en klaar voor consumptie als drank.
De CTC
De Crush-Tear-Curl, letterlijk Breken-Scheuren-Rollen, is een methode die erop gericht is de productietijd te verkorten. Zwarte thee die met deze productiemethode wordt gemaakt, is over het algemeen van mindere kwaliteit dan thee die een klassieke behandeling heeft ondergaan.Het is vaak bestemd voor theezakjes. De kosten van deze methode zijn veel lager en maken het mogelijk om beschadigde theebladeren te gebruiken.
Benaming van theesoorten
In China wordt zwarte thee rode thee genoemd, vanwege de koperkleurige tint die het water krijgt tijdens het trekken. Dit kan verwarring veroorzaken met rooibos die van een andere plant komt en dus geen thee is, maar een infusie.
Ze kunnen het ook gefermenteerde thee noemen, wat een vergissing is. Zwarte, witte of groene thee hebben immers dezelfde bereiding. Het zijn de oxidatiestappen en hun duur die verschillen afhankelijk van wat men wil verkrijgen.Alleen gele thee is gefermenteerd. Pu-Erh is bijvoorbeeld een gele thee waarvan de smaak in de loop van de tijd verandert.
Nog een geval van verwarring, de Oolong. Ondanks zijn kleur na het trekken (de Chinezen noemen het ook raventhee), is dit geen zwarte thee. Zijn oxidatie ligt tussen groene thee en zwarte thee. Hij is ook minder rijk aan theïne.
Zwarte thee wordt vooral in het Westen geconsumeerd. De teelt wordt in veel landen beoefend, maar is vooral bestemd voor export. De Engelsen drinken overigens het meest.